A TY jak się CZUJESZ?!

Kiedy choruje ktoś, kogo kochasz, wszyscy pytają o niego. Rzadko ktoś pyta o Ciebie. Książka Aldony i Marcina Dybuków zmienia to i pyta o tych, którzy żyją obok. Poprzez prawdziwe historie i wiedzę ekspertów edukuje, pomaga zrozumieć chorobę oraz emocje i mechanizmy kryjące się za wycofaniem, złością czy odmową pomocy.

Trudne pytania

Jak rozmawiać z osobą w depresji? Co zrobić, gdy słyszysz: „Nie chcę już żyć”? Kiedy być blisko, a kiedy postawić granicę? Jak pomagać, nie stając się terapeutą własnego partnera, dziecka czy rodzica? I jak w tym wszystkim nie stracić siebie?

„A TY jak się CZUJESZ?!” Aldony i Marcina Dybuków to książka o tych, którzy stoją obok osoby w kryzysie psychicznym. O partnerach, rodzicach, dzieciach, rodzeństwie, przyjaciołach i współpracownikach. O ludziach, którzy kochają i chcą pomóc, ale często nie wiedzą jak. Którzy żyją w napięciu, bezradności i lęku, przejmują kolejne obowiązki, czuwają i próbują ratować bliskiego – czasem zapominając przy tym o sobie.

Jak pomagać, kiedy nikt nas tego nie nauczył?

Jak zauważa Mikołaj Górny, psychoterapeuta i psycholog, brakowało książki skierowanej właśnie do nich. Bo choć „w szkołach uczymy dzieci pierwszej pomocy”, „nikt nie uczy nas podstaw reagowania w kryzysie psychicznym”. Łatwo wtedy przejść od „nic się nie stało” do drugiej skrajności: „poświęcę siebie, by uratować drugiego”.

Ta książka nie obiecuje jednej recepty, bo każda choroba, każda rodzina i każda relacja są inne. Zamiast tego oddaje głos ludziom, którzy naprawdę przez to przeszli. Bohaterowie opowiadają o depresji, kryzysach psychicznych, samotności, bezradności, próbach samobójczych, ale też o miłości, granicach, zmęczeniu, nadziei i szukaniu własnej drogi.

START PRZEDSPRZEDAŻY
26 PAŹDZIERNIKA 2026 ROKU, GODZ. 18

Prawdziwe historie ludzi, którzy byli obok

To historie, które – jak pisze Radosław Nowak, pedagog i specjalista psychoterapii uzależnień – przypominają, że „nie mamy pojęcia, z czym naprawdę mierzą się osoby, które spotykamy każdego dnia”. Człowiek może pracować, uśmiechać się, wychowywać dzieci i prowadzić pozornie zwyczajne życie, a jednocześnie toczyć walkę, której nikt nie widzi.

Prawdziwym historiom towarzyszą rozmowy i komentarze psychiatrów, psychologów, psychoterapeutów, suicydologów i innych ekspertów. Pomagają zrozumieć, co dzieje się z osobą w kryzysie, ale również to, co dzieje się z człowiekiem, który próbuje jej pomóc.

Bo jego emocje także są ważne.

Zrozumieć chorego. Nie zapomnieć o sobie

Joanna Łunio, psychiatra i ordynatorka Oddziału Ogólnopsychiatrycznego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Starogardzie Gdańskim, która w pracy często rozmawia z najbliższymi osób chorujących psychicznie, podkreśla, że książka pozwala lepiej zrozumieć osobę chorującą, „ale również – a może przede wszystkim – samych siebie”. Dodaje, że jest to miejsce, do którego może odesłać bliskich swoich pacjentów, szukających odpowiedzi na powracające pytania: „Jak mogę pomóc? Jak mam rozmawiać?”.

Nie tylko historie. Także konkretna pomoc.

Ciąg dalszy tekstu znajdziesz pod recenzjami

Kompas, kiedy nie wiesz, co zrobić

Jednym z najważniejszych elementów książki jest Kompas osoby towarzyszącej – praktyczna część stworzona dla tych, którzy potrzebują nie tylko zrozumienia, ale również wskazówek, co mogą zrobić.

Znajdziesz w nim odpowiedzi między innymi na pytania: jak rozmawiać i jakich słów unikać, jak reagować w sytuacji zagrożenia życia, jak stawiać granice, gdzie szukać pomocy, jak zadbać o sen, regenerację i własne zdrowie psychiczne oraz jak wspierać, nie biorąc na siebie odpowiedzialności za całe życie drugiego człowieka.

Książka prowadzi przez różne obszary życia

związki,
rodziny,
środowisko pracy,
doświadczenie seniorów oraz
najtrudniejsze sytuacje (suicydalne), w których życie człowieka może być zagrożone.

Nie musisz czytać jej od początku do końca

Możesz zacząć od historii, która jest najbliższa temu, czego właśnie doświadczasz, sięgnąć po potrzebną wiedzę albo wrócić do Kompasu wtedy, gdy nie wiesz, co zrobić.

„A TY jak się CZUJESZ?!” nie zapomina o osobie chorującej. Poszerza jednak perspektywę i dostrzega również człowieka, który jest obok.

Jak podsumowuje Joanna Łunio: „To mądra, potrzebna i bardzo ludzka książka. Pełna pytań i odpowiedzi – także na te najtrudniejsze. Pomaga zrozumieć chorego, ale nie zapomina o człowieku, który jest obok”.

A Radosław Nowak dodaje: „Nie daje prostych odpowiedzi, ale może być kompasem. Uczy uważności, empatii i przypomina, jak ważne jest, by zatrzymać się, zapytać drugiego człowieka i naprawdę usłyszeć odpowiedź”.

Bo czasem po miesiącach pytania: „Jak on się czuje?” albo „Jak ona się czuje?” ktoś powinien wreszcie zapytać:

A TY jak się CZUJESZ?!

Prawdziwe historie. Perspektywy ekspertów. Kompas osoby towarzyszącej.
Premiera w listopadzie 2026 roku.

W pracy bardzo często rozmawiam z najbliższymi osób chorujących psychicznie. Te rozmowy są niezwykle ważne – pozwalają uzupełnić obraz choroby, ale też pokazują, jak wiele pytań, lęku i bezradności towarzyszy tym, którzy są obok. Jedno pytanie powraca szczególnie często: „Jak mogę pomóc? Jak mam rozmawiać?”.

Dlatego cieszę się, że powstała ta książka. To miejsce, do którego mogę odesłać bliskich moich pacjentów, aby mogli lepiej zrozumieć chorobę i osobę, której towarzyszą. Ale również – a może przede wszystkim – samych siebie.

Historie zebrane w tej książce pokazują, jak różne mogą być doświadczenia związane z chorobą psychiczną i jak trudna bywa droga, którą chory i jego najbliżsi przechodzą razem. Nie ma jednej recepty na to, jak pomagać, jak rozmawiać, kiedy być blisko, a kiedy pozwolić na dystans. Nie istnieją też odpowiedzi na wszystkie pytania. Są jednak doświadczenia innych ludzi, z których można czerpać – ich błędy, odkrycia, wątpliwości i życiowe lekcje.

Jestem przekonana, że każdy, kto towarzyszy bliskiej osobie w chorobie, znajdzie tutaj coś dla siebie: odpowiedź, podpowiedź, inną perspektywę, a czasem po prostu potwierdzenie, że jego własne emocje również są ważne.

To mądra, potrzebna i bardzo ludzka książka. Pełna pytań i odpowiedzi – także na te najtrudniejsze. Pomaga zrozumieć chorego, ale nie zapomina o człowieku, który jest obok.

„A Ty, jak się czujesz?” to książka o życiu. Takim, które toczy się wokół nas – w rodzinach, wśród przyjaciół, znajomych, współpracowników, a także ludzi, których mijamy każdego dnia na ulicy. To historie osób i rodzin mierzących się z problemami zdrowia psychicznego, depresją, samotnością, bezradnością i próbą odnalezienia się w codzienności, która nie zawsze jest łatwa.

To, co szczególnie porusza, to świadomość, że często nie mamy pojęcia, z czym naprawdę mierzą się osoby, które spotykamy każdego dnia. Ktoś może się uśmiechać, pracować, rozmawiać, wychowywać dzieci i pozornie prowadzić zupełnie zwyczajne życie, a jednocześnie każdego dnia toczyć trudną, niewidoczną dla innych walkę.

Atutem książki jest jej uniwersalność. Każdy rozdział przedstawia inną historię, ale jednocześnie staje się swoistym przewodnikiem po problemie, który zostaje w nim poruszony. Dzięki temu książki nie trzeba czytać od początku do końca. Można zatrzymać się przy historii, która jest nam szczególnie bliska, wrócić do niej później albo sięgnąć po kolejny rozdział wtedy, kiedy jesteśmy na to gotowi.

To nie jest łatwa lektura. Ładunek emocjonalny zawarty w opowiedzianych historiach jest ogromny. Dlatego warto zadbać o czas i miejsce, w którym zaczniemy czytać. Niektóre historie zostają z nami na długo po zamknięciu książki. Skłaniają do refleksji, wzruszają, a czasem po prostu zmuszają do zatrzymania się.

Ta książka przypomina również, jak ważne jest, aby patrzeć na drugiego człowieka uważniej i bez pochopnego oceniania. Zdrowie psychiczne nie zawsze widać. Depresja nie zawsze wygląda jak smutek, a osoba potrzebująca pomocy nie zawsze potrafi o nią poprosić. 

I chyba właśnie dlatego pytanie z tytułu wybrzmiewa tak mocno: A Ty, jak się czujesz? Czy naprawdę mamy czas, żeby sobie na nie odpowiedzieć? Czy potrafimy zapytać o to drugą osobę i naprawdę wysłuchać odpowiedzi?

„A Ty, jak się czujesz?” Aldony i Marcina to książka, która nie daje prostych odpowiedzi, jednak może być KOMPASEM. Zachęca do rozmowy, empatii i uważności. Pokazuje, że za pozornie zwyczajnym życiem może kryć się niezwykła, bardzo trudna historia. Polecam aby znaleźć czas na tę książkę. I przede wszystkim warto po jej przeczytaniu zatrzymać się i zapytać siebie oraz kogoś obok: „A Ty, jak się czujesz?”

Kryzys psychiczny ma w dzisiejszych czasach bardzo różne oblicza. Powstało w ostatnim czasie wiele publikacji, które normalizują ten temat oraz służą jako poradniki samopomocowe. 

Brakowało jednak pozycji takiej jak ta, która skierowana jest do osób towarzyszących bliskim w kryzysie. Jest to niezwykle ważne, ponieważ, tak jak można przeczytać w jednej z rozmów zawartych w książce, „w szkołach uczymy dzieci pierwszej pomocy”, jednak „nikt nie uczy nas podstaw reagowania w kryzysie psychicznym”. Bardzo łatwo jest wtedy działać intuicyjnie i przechodzić od skrajności „nic się nie stało”, w skrajność „poświęcę siebie, by uratować drugiego”. 

Poprzez wywiady przedstawione w książce, Autorzy pokazują Czytelnikowi, że w osobie wspierającej mogą pojawić się naprawdę różne przeżycia i reakcje. W bardzo trafny sposób w szczególności uwzględniają prawo osoby pomagającej, do przeżywania swojego cierpienia związanego z trudną sytuacją, w której się znalazła. Pokazują, że zrobienie miejsca na te emocje nie osłabi wsparcia, ani nie oddali od bliskiego w kryzysie – wręcz przeciwnie. 

Czytelnik nie znajdzie tutaj jednak prostych i uniwersalnych rozwiązań. Autorzy słusznie przyznają, że takich nie ma. Dzielą się natomiast bogactwem różnych sposobów, wskazówek i praktyk, które Czytelnik może wypróbować i sprawdzić, czy będą odpowiednie w jego sytuacji. Dotyczą one zarówno tego, jak można zadbać o siebie, jak i o drugą osobę.

„A TY jak się CZUJESZ?” to głęboko poruszająca lektura, ukazująca różne oblicza depresji. Tej zbierającej śmiertelne żniwo choroby, wdzierającej się cichaczem do domów, gabinetów prezesów czy małżeńskich sypialni.  NFZ szacuje rozpoznane zaburzenia depresyjne u ok. 1,2 mln Polaków, a łagodnych jej objawów doświadczył już co czwarty dorosły Polak. Każdy z nas znajdzie w swoim otoczeniu przynajmniej jedną taką osobę. Skali problemu nie da się już zignorować.

Żyjemy w coraz większym pędzie, w zalewie szumu informacyjnego i ciągłym stresie. Nasz system operacyjny (układ nerwowy) ewolucyjnie nie wykształcił się do takiego życia. Dlatego coraz częściej tego nie wytrzymuje i dopada go depresja. 

• Jak zareagować zanim będzie za późno?
• Jak rozpoznać jej wczesne syndromy u bliskich? 
• Gdzie szukać skutecznej pomocy? 
• Jak samemu wesprzeć dotkniętą depresją osobę, a czego pod żadnym pozorem nie robić? 
• A w końcu jak nie zatracić siebie, kiedy wspólna walka z chorobą u bliskiej osoby trwa długo i jest wyniszczająca dla relacji?

Aldona i Marcin Dybukowie w serii wywiadów prezentują historie osób dotkniętych depresją oraz bliskich z ich otoczenia. Ukazują perspektywę chorego, opiekuna, przełożonego w pracy, a nawet HR menedżera. Uzupełniają je doświadczeniami zawodowców, którzy na co dzień mają kontakt z chorymi – często w fazie utraty chęci do życia. Wśród rozmówców są prowadzący ośrodki pomocy, psycholodzy, a nawet policyjnych negocjatorów. To opowieści o sukcesach, trudnych chwilach, ale i porażkach w zmaganiach z chorobą. Uczą czytelników odkodowywać wysyłane komunikaty, konstruktywnie rozmawiać, a także dzielą się masą porad ułatwiających przetrwać trudny okres powolnego wychodzenia z choroby.  

Dybukowie w swojej misji postawili sobie za cel podnosić świadomość społeczną i pokonywać szkodliwe przekonania. Wierzę, że tym co robią, pomogą uratować wiele ludzkich istnień.

Polecam lekturą tego swoistego niezbędnika przetrwania dzisiejszych czasów. Szczególnie przedsiębiorcom – grupie zawodowej będącej pod wyjątkowo wysoką presją psychiczną.